Sivas’ta yaşayan doğuştan görme engelli olarak dünyaya gelen Selman Devecioğlu’nun çocukluğundan beri en büyük hayali araba kullanmak. Direksiyon başına geçememenin eksikliğini hayatı boyunca hissettiğini söyleyen Devecioğlu, çocukluk hayalini ise çarpışan arabalara binerek gerçekleştirmeye çalıştı.
Sivas’ta yaşayan doğuştan görme engelli 40 yaşındaki Selman Devecioğlu, çocukluğundan beri kurduğu araba kullanma hayalini çarpışan arabalarla gerçekleştirmeye çalıştı. Çocukluğundan beri araç kullanmaya ilgi duyan Devecioğlu, fırsat buldukça lunaparklardaki çarpışan arabalara biniyor. Direksiyon başına geçen Devecioğlu, çarpışan arabayı kullanırken büyük mutluluk yaşıyor. Görme engelli olmasına rağmen çarpışan arabayı kendi başına kullanmanın heyecanını yaşayan Devecioğlu, bu sayede bir nebze olsun araba sürme hayalini gerçekleştiriyor.
Direksiyon başına geçip emniyet kemerini takmanın ve araç kullanmanın kendisi için tarifsiz bir anlam taşıdığını ifade eden Devecioğlu, "Bana hep soruyorlar, ’gözün görse en çok neyi isterdin, sevdiklerinin yüzünü görmek ister miydin’ diye. Ben de diyorum ki sevdiklerimizin yüzünü biz kalbimize, gönlümüze kazıyoruz. Onlar bizim için farklıdır. Ama araba sürmenin eksikliğini hayatım boyunca hissettim. Direksiyon başına geçmek, o koltuğa oturmak, emniyet kemerini hissetmek, o yolları yaşamak, her ne kadar yapay bir pist olsa da bizim için tarifsiz bir mutluluk" dedi.
Hayallerinin peşinden gitmeyi sürdüren Devecioğlu, azmiyle diğer görme engelli bireylere de örnek oluyor. "Bu mutluluk benim için gerçekten tarifsizdi"
Selman Devecioğlu, araba sürmenin eksikliğini hayatı boyunca hissettiğini belirterek, "Şu anda görme engellilerin araç sürmesi, araba sürmesi hayal gibi görünüyor. Ama ben her zaman şunu söylüyorum, bu gerçekleşmeyecek bir hayal değil. Ama daha önce birçok kez çarpışan arabalara bindim. Çarpışan arabaları kullanıyorum ve bir nebze olsun araba sürme heyecanımı bu şekilde tatmin etmiş oluyorum. Bana hep soruyorlar, "Gözün görse en çok neyi isterdin, sevdiklerinin yüzünü görmek ister miydin" diyorlar. Ben de diyorum ki sevdiklerimizin yüzünü biz kalbimize, gönlümüze kazıyoruz. Onlar bizim için farklıdır. Ama araba sürmenin eksikliğini hayatım boyunca hissettim. Direksiyon başına geçmek, o koltuğa oturmak, emniyet kemerini hissetmek, o yolları yaşamak, her ne kadar yapay bir pist olsa da bizim için tarifsiz bir mutluluk. Arkadaşlarla ya da çocuklarımızla lunaparka geldiğimiz zaman ben de mutlaka bir çarpışan arabaya bineyim diyorum. Yanıma bazen gören bir arkadaş alıyorum ki arabalara zarar gelmesin diye. Ama tek başıma sürdüğüm de birçok kez oldu. Bu mutluluk benim için gerçekten tarifsizdi" dedi. "Çocukken en büyük hayalim kepçe kullanmaktı"
Çocukken de araçlara büyük ilgi duyduğunu söyleyen Devecioğlu, "Görme engellilerin araba sürme tutkusunu bu şekilde yaşamaya çalışıyorum. Direksiyon hakimiyetim nasıl olacak, acaba birine çarpar mıyım diye biraz korku da vardı. Ama sonuçta burası bir oyun alanı olduğu için insanlara zarar verme korkusu taşımıyordum. Buna rağmen araba sürme heyecanı benim için tarifsizdi. Araba sürmek benim çocukluk hayalimdi. Öğretmenlik ve sivil toplum çalışmalarım nedeniyle birçok yere gitmek zorunda kalıyorum. Araba zamandan tasarruf sağlıyor. Ben çocukken en büyük hayalim aslında kepçe kullanmaktı. Bana ’büyüyünce ne olmak istersin’ diye sorsalar ’kepçe sürmek isterim’ derdim. Hatta küçükken bir kepçe operatörü ağabeyimiz bana kepçeyi denetmiş, direksiyonu bana vermişti. O an yaşadığım mutluluk neyse, bugün araba sürerken hissettiğim mutluluk da aynıdır. Arabaları çok seviyorum. Araba fuarlarına gidiyorum. Hangi araçların hangi özelliklere sahip olduğunu inceliyorum. Bu heyecanı fuarlarda, galerilerde ve sosyal medyada araçların özelliklerini araştırarak yaşamaya çalışıyorum. Bu mutluluğumuz da bu şekilde devam ediyor" diye konuştu.